NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
LONDYN
Tylko ty
W mym sercu jesteś głęboko
Powiedz, że mnie kochasz
TOKIO
Właśnie patrzę na to zdjęcie...
Nie mam pojęcia...
Jest źle?
„Dobra wiadomość” to nie jest.
Nie wiem i nie pytałem.
Czekaj na telefon.
Jedzenie mi stygnie.
Rozłączam się.
CZĘŚĆ PIERWSZA WYJAZD Z TOKIO
Dzień dobry.
- Jest kawa? - W dzbanku.
Taki!
Jeszcze w łóżku, leniwa dziewucha.
- Iść po nią? - Jak?
Nie dojdziesz tak daleko.
Jajko jest za twarde.
Dla dziadka żółtko musi być płynne.
- Spóźni się do szkoły. - Zdąży, tato.
Taki! Śniadanie!
Idę na obiad z Naho. Mam coś kupić?
Dzisiaj nie pracuję.
Szefie, włącz wiadomości.
Taki, nie będę powtarzać!
Udaje, że nie słyszy.
Bo ją rozwydrzyłaś.
Nieprawda.
Nie przy butli z tlenem!
Wysadzisz nas w powietrze!
Wiem, co widzę.
Wczorajsza nocna strzelanina przed restauracją w Tokio
zmąciła i tak niepewny pokój między yakuzami.
Nie wiadomo, ile osób zginęło, ale mówi się o przynajmniej dziesięciu...
Jezu.
Tak. Proszę zmienić plany.
Już jadę.
- Przywieziesz mi kawę? - Nie przeginaj.
Przyprowadzisz Taki?
Muszę iść do pracy.
Obiecałeś, że zajmiesz się swoimi rodzicami.
Była strzelanina.
Słyszałaś?
Wybacz, wynagrodzę ci to.
Powiedz partnerowi, że w następny piątek chcesz wolne.
Wiem, że słyszysz, jak cię wołają.
POLICJA
Raz się tu stołowałem.
Okropna obsługa.
Co wiemy?
Strzały padły z samochodu. Fukuhara był celem.
Znaliście się, prawda?
Nie słuchaj plotek.
To Goro Eda.
A to jego kuzyn.
To jest Makoto Sakai.
Nocna imprezka yakuzy.
A gdzie ich szef?
Zapadł się pod ziemię.
Główny inspektorze, nie ma Fukuhary?
- Nie. - Myśli pan, że on żyje?
Nie wiadomo.
Kto mógł to zrobić?
Tego też nie wiadomo.
Przyciśnijcie drugą yakuzę.
Mamy aresztować bossów gangu?
Chcę im zadać kilka pytań.
Grzecznie.
Co to za zdjęcie?
Sprawdzamy.
Od lat panował spokój.
Nie chcę teraz żadnej wojny.
- Coś się działo? - Nie.
Możemy się wspiąć po murze.
Wrócimy z nakazem.
Policja, panie Fukuhara.
Jest pan w domu?
Sprawdzamy, czy pan żyje.
Też bym się ukrywał na jego miejscu.
Wątpię, że się ukrywa.
A więc co robi?
Czeka na dobrą okazję.
Zrobił jakiś ruch?
Możesz mówić, co chcesz,
ale nie będę zarywał nocy przez zgraję nieżywych gangusów.
Przy ostatnim konflikcie nie pracowałeś.
Detektyw Mori, a to detektyw Ito.
Chcemy się widzieć z waszym szefem.
Endo.
Przepraszamy za najście.
Dla tokijskiej policji zawsze znajdę czas.
Wczoraj w nocy miała miejsce strzelanina.
Zginęło kilku ludzi Fukuhary.
Słyszałem.
Przed faktem czy po?
Miał pan na pieńku z Fukuharą.
Dawne czasy.
Wcześniej to pan był na szczycie.
Na pewno pan tęskni za władzą.
Oczywiście.
Ale teraz nikt już nie strzela do mnie w restauracjach.
I tyle.
Cóż...
Ktoś usiłuje zniszczyć Fukuharę.
Wierzy pan w klątwy, detektywie?
Bo ja tak.
Wierzę, że niektórym nie jest dane długie życie.
Może ta restauracja była przeklęta.
Myślisz, że wynająłby biuro, pod którym nie ma targu rybnego?
To nie Japonia.
A czemu?
W Japonii są inne kontakty.
Gdzie mają takie wtyczki?
Nie znam się na tym.
Kto tak do ciebie wydzwania?
Żona.
Zna się na kontaktach?
Może.
Wróciłem.
- Dzwoniłam do ciebie. - Byłem zajęty.
- Taki oszalała. - Na pewno da się to jakoś...
Dźgnęła kogoś.
Kolegę ze szkoły.
Wbiła mu w udo nożyczki do paznokci.
A mogłem wyrzucić telefon do rzeki i nie wracać.
Niech się gnojek cieszy, że nie stracił klejnotów.
Tato...
Mówiła, że ją obłapywał.
To nie powód, żeby kogoś dźgać!
Zawiesili ją na czas śledztwa.
Jak ci minął dzień?
Nie udawaj i jak chcesz, to od razu daj mi karę.
Powiedz, co się stało.
Takashi od tygodni chciał ze mną chodzić.
Ciągle odmawiałam.
Poszedł za mną do łazienki i włożył mi rękę pod spódnicę.
Nie powinnaś go dźgać.
Lepiej, żeby mnie zgwałcił?
Za moich czasów...
dziewczyna sprzedałaby takiemu liścia, zamiast próbować go wykastrować.
Teraz dziewczyny są inne.
Wiem.
- Chcą mnie wyrzucić ze szkoły. - Pogadam z nimi.
Ale ja tego chcę.
W Tokio nie ma zbyt wielu szkół do wyboru.
Wiesz już, kto wczoraj zabił tych ludzi?
Zaczynam się zastanawiać, czy to przypadkiem nie ty.
Pójdę otworzyć.
Dobry wieczór.
Pan Fukuhara.
Możemy wejść?
Oczywiście.
Kapcie?
Już. Przepraszam.
Dobry wieczór.
Małe to mieszkanie na tyle osób.
Nam wystarcza.
Wczoraj ktoś chciał mnie zabić.
Wiem.
To Shin Endo.
Widzieliśmy się z nim.
I co, nie przyznał się?
A to tchórz.
Czemu miałby pana atakować?
To Saburo.
Kierownik japońskiej firmy eksportowej w Londynie.
To bratanek Shina Endo.
Miecz, którym go zabito, należy do mnie.
To zdjęcie trafiło do wszystkich yakuz w mieście.
Wszyscy myślą, że to ja go zabiłem.
A zrobił to pan?
Od ponad roku nie widziałem tego miecza.
Odkąd pański młodszy brat mi go zabrał.
Mój brat...
Yuto nie żyje.
Mimo to...
Widziałem, jak wyciągają auto z morza.
Miało dziury po kulach. Mówi pan...
Przestał dla mnie pracować, bo był jak kula u nogi.
Ukradł mi samochód i miecz i zniknął.
Żaden z nas nie widział ciała, ale założyliśmy, że zginął.
To niemożliwe.
W zeszłym tygodniu Yuto nie żył, a Saburo tak.
Może role się odwróciły.
Dawno temu ktoś wrzucił kamień do wody,
a koła na jej powierzchni dotarły do nas dopiero teraz.
Nie ma rzeczy niemożliwych,
panie detektywie.
Główny inspektor chciał się z nami widzieć.
Dobry wieczór.
Właśnie rozmawiamy...
o bracie detektywa Moriego.
To niedorzeczne.
Nawet jeśli Yuto jakimś cudem żyje,
to po co miałby zabijać w Londynie?
Jeśli jedynym skutkiem działania jest chaos,
to trzeba założyć, że taki był cel.
Panie inspektorze?
Musimy sprawdzić,
czy to prawda.
Niech pan odszuka swojego brata i go sprowadzi.
Zanim to miasto przepadnie.
Uniwersytet w Londynie oferuje kurs z przeciwdziałania przestępczości.
Jest też program wymian.
Weźmiesz udział, nie przyciągając uwagi.
Lecisz jutro.
To nie jest oficjalne śledztwo.
Brytyjska policja ma nic nie wiedzieć.
To sprawa między nami.
Dlaczego to ja mam lecieć?
Jeśli wyślemy kogoś innego, to wróci martwy.
Mój brat taki nie jest.
A może...
nie zna go pan aż tak dobrze.
Pracuję dla niego czy dla pana?
Dla Tokio.
Czas na pana, detektywie.
To pańska rodzina zaczęła.
A więc pańska rodzina za to zapłaci. Tak czy inaczej.
Ktoś po ciebie wyjedzie na lotnisko.
W brytyjskim więzieniu twój brat się nam nie przyda.
Działaj szybko.
To ja powinienem był ci powiedzieć,
że być może twój brat żyje.
Nikt nie lubi być posłańcem złych wieści.
Masz fajkę?
Stało się coś złego.
Coś ty narobił?
W Edogawie są tajni bukmacherzy,
którzy zbili niezłą forsę.
Mają w sejfie ze 20 milionów jenów.
Coś ty zrobił?
- Myśleliśmy z Sorą... - Co zrobiłeś, Yuto?
Nie wiem! Był tam ktoś, kogo się nie spodziewaliśmy.
Pojawił się znikąd i zastrzelił Sorę.
A ja jego.
Nie żyje?
Nie wiem.
Gdzie broń?
Był tam monitoring?
Ktoś widział, jak wychodzisz?
Chyba nie.
Przepraszam.
Nawaliłem.
Przestań robić szopkę.
Pomóż mi, Kenzo.
Zajmę się tym.
Tabletki na chorobę lokomocyjną masz w bagażu podręcznym.
Weź je na lotnisku.
Dasz sobie radę beze mnie?
Oczywiście.
Tata podupada na zdrowiu,
a mama już nie ma tyle energii.
- Wiem, że... - Poradzę sobie.
Co przede mną ukrywasz?
Nic.
Twój brat był przestępcą.
Zawsze ci to wypominali.
Może teraz uda ci się to naprawić.
Szkoda, że nie mogę lecieć.
Jesteś potrzebna tutaj.
Choć przydałoby mi się towarzystwo.
Jeśli wujek Yuto żyje, to powiesz mu...
że o nim pamiętam?
Poprosisz, żeby wrócił do domu?
Do widzenia, żabko.
Panie i panowie, witamy na lotnisku Londyn Heathrow.
Czas lokalny to 21.57.
CZĘŚĆ DRUGA LONDYN
Toshio...
Nikt na mnie nie czeka.
Oddzwoń.
...triumf brytyjskiej kultury, spektakularne konstrukcje,
pokaźne domki na wsi...
Proszę poczekać, już łączę.
Kenzo?
Tak.
Przepraszam, że pana budzę.
Ach, tak.
Dzień dobry.
Jestem Sarah.
Prowadzę kurs z przeciwdziałania przestępczości.
A dokładniej, będę uczyła tego przedmiotu.
Pomyślałam, że przyjdę...
Spał pan tutaj całą noc?
Tak.
Przykro mi.
Też jestem tu pierwszy dzień.
Pewnie każdemu studentowi każą spać w recepcji.
Albo i nie.
No dobrze.
To dla pana.
To pakiet powitalny z rozpiską zajęć, mapą...
i jakimiś naklejkami.
Dziękuję.
Pewnie jest pan zmęczony.
Filiżanka kawy i mufinka powinny panu pomóc.
Może pan też leżeć w kącie i szlochać.
Proszę o tym zapomnieć.
Do zobaczenia na zajęciach.
Witam w Londynie.
Dziękuję.
Pan Mori!
Eiji Watari, miło mi.
Przepraszam, że pana nie odebrałem.
- Nie szkodzi. - Zaszło nieporozumienie.
- Od czego zaczynamy? - Od miejsca zbrodni.
Mieszkanie Saburo.
Jaki jest kod do bramy?
Nie wiem.
Jak minął lot, szefie?
Gość odebrał cię z lotniska?
Z jakiegoś powodu nie dotarł.
Chcę wejść do mieszkania Saburo, ale potrzebny mi kod.
Dlaczego od niego zaczynasz?
Policja na pewno przeszukała mieszkanie.
Zrobię wszystko po swojemu.
Mam nazwy kilku japońskich klubów i barów w Londynie, więc...
Chcę zobaczyć miejsce zbrodni.
Dobrze, zajmę się tym.
Wiesz, że przysłali na twoje miejsce angielskiego detektywa?
Ma na imię Roy.
Cześć.
Wygląda, jakby był seksturystą.
Dzięki.
Detektyw Weitzman.
Dobry wieczór. Mówi Yasmin Rose z kuratorium.
Może pani rozmawiać?
Tak.
Chodzi o Iana Summersa.
Pewnie pani wie, że należy mu się zwolnienie warunkowe.
Wyszedł z więzienia?
Tak.
Gdzie przebywa?
Niestety nie mogę ujawnić tej informacji.
Wiedziałaś?
Niby co?
Kto idzie wrzucić na ruszt jakąś kanapkę?
Sześć pięćdziesiąt za bagietkę.
Beth?
Kev?
Chodź, Heather.
Jutro na pewno będzie lepiej.
Nie mam tropów ani dowodów.
Nazwisk też nie.
Policja też mi nie pomoże.
Ale jest pan specem od tego.
Przysłali pana, bo jest pan najlepszy.
Znajdzie pan tego, kto to zrobił?
Żona pyta, czy pójdzie pan z nami na obiad.
NIE MOGĘ SIĘ DOCZAĆ.
„DOCZEKAĆ”.
JA TEŻ NIE MOGĘ SIĘ DOCZAĆ.
BĘDZIE CZAĆ.
„CZAD”.
LOKI ZRYWAĆ!
DO: TOSHIO CO Z KODEM DO DRZWI?
Co? Nie pierdol.
Posłuchaj.
Powiedz mu, że jeśli mu zależy,
to niech się zachowuje jak facet, a nie jak pizda.
Wiesz, co się dzieje z pizdami?
Ja też nie.
Lepiej się z nimi nie zadawać.
- Gin z tonikiem. - Twój chłopak tu jest.
- Nie mam chłopaka. - Rodney.
O Boże.
Tiff, nie mam siły z tobą gadać.
- Należą mi się wyjaśnienia. - To przywilej, nie prawo.
Chcę znać powód. Co zrobiłem?
Oddzwonię. Mam tu grecką tragedię.
Jest jakiś system ostrzegawczy na takie przypadki?
Nie.
Pogadamy o tym.
Co się zmieniło?
Mój nastrój się zmienił.
- Nie rozumiem. - Nie musisz.
Michael cię szukał.
Nie musisz z nim gadać i się do niego zbliżać.
Chcę ci pomóc. Pozwól mi na to.
Zamówiłem gin z tonikiem jakieś wieki temu.
Rodney.
Słuchaj, to już koniec.
Pozwoliłem ci się zbliżyć, a teraz pozwalam odejść.
Nie chcę odchodzić.
- Nie wiem, co mam robić sam. - Słuchaj.
Na mnie łzy nie działają.
Jesteś gnojkiem, wiesz? Pierdolony socjopata.
Tiff?
- Dziękuję. - Tiff!
- Nie patrz tak. - Jak?
Jakbyś się z nim zgadzał.
Zdrowie.
Jesteś żonaty?
Wiesz, jaki jest sposób na długie małżeństwo?
Nie rozwodzić się.
Żartowałem.
Jestem z nimi.
Cieszę się, że pan przyszedł, detektywie.
Eiji tak się cieszył, że panu pomógł.
Jak się panu podoba? To ulubiona knajpka Suzume.
Przyszliśmy tu w pierwszym tygodniu pobytu.
Widać stąd Leicester Square.
Można tu zagrać w pachinko?
Nie w Londynie.
Dzięki Bogu.
Jest jedno miejsce.
Jak się nazywa ten klub w mieście?
Są tam maszyny do pachinko.
Nie da się nic wygrać, ale można grać.
- Nigdy tam nie byłem. - To nie znaczy, że nie istnieje.
Wiem, to Momo Club.
- Momo Club? - Chodzi jej o Momo Lounge.
W dzielnicy Fitzrovia.
Możemy tam pójść?
Żeby tam wejść, trzeba być członkiem lub przyjacielem członka.
Nie należycie tam?
Chciałbym!
Ale mogę popytać, czy ktoś nas tam nie weźmie.
- Dan? - Sarah?
Nazywać cię „London_Dan_35”?
Jak chcesz.
W takim razie ty mów mi „Sarah Blues and Twos”.
Jasne.
Właściwie to żartuję. Możesz mi mówić Sarah.
Może być.
Długo czekałaś?
Przyszłam pięć minut wcześniej, a ty spóźniłeś się o dziesięć.
Więc...
Wybacz, te korki są przeje...
Przejechane.
Ja szłam pieszo, ale widziałam, że jest ruch.
- Cieszę się, że się w końcu spotkaliśmy. - Ja też.
Ładnie tutaj.
Nigdy tu nie byłem,
ale kolega mi polecał.
Dzwoni opiekunka, pewnie Shoko znów płacze.
Przepraszam.
- Miło było pana poznać. - Panią też.
Dziecko nie śpi. No to mieliśmy wielki wypad!
Zobaczę, co da się zrobić z Momo Club, proszę mi dać kilka dni.
- Dzięki. - Dziękuję.
Witam ponownie.
Dobrze mówisz po japońsku.
Mój ojciec pochodził z Kioto.
A mama?
Mama...
Biała dziewczyna z Peckham, uwierzyłbyś?
Chcesz trochę zarobić?
Dwie stówy za noc.
Zrobię ci loda za 50, ale tak czy inaczej...
Musisz...
założyć...
- Jak jest po japońsku „kondom”? - „Kondom”.
Tak, właśnie.
Chyba że dasz tysiaka. Ale nie strzelasz w ustach.
Wal sobie, gdzie chcesz.
Przywilej dla klientów.
- Jesteś chłopakiem na godziny. - Tak.
Chcę, żebyś poszedł do Momo Lounge.
To japoński bar, ale tylko dla członków.
Jasne.
Wyglądasz na takiego, który mnie tam wprowadzi.
Tylko tego chcę i zapłacę.
Czym się zajmujesz?
- Jestem policjantem. - Wiedziałem.
A może zamiast dawać mi kasę, zrobisz mi przysługę?
Jaką?
Pewien chłopak mnie nachodzi.
Ktoś musi z nim pogadać.
Ten, który tu był?
Nie, ktoś zupełnie inny.
Dobrze, skoro tego chcesz.
Dorzucisz jeszcze stówkę, bo jestem fajny.
Zgoda.
- Chodźmy. - Nie mogę.
Klienci czekają.
Pójdziemy jutro...
panie policjancie.
Jutro.
Najpóźniej.
Dziękuję.
Do jutra. Pa, Alex.
Wal się.
Było super.
Dziękuję.
Jutro pracuję.
Rozumiem.
Jasne.
Przestępcy nie śpią.
TOSHIO: GŁÓWNY INSPEKTOR PYTA O POSTĘPY W ŚLEDZTWIE...
I PRZYPOMINA O ZAJĘCIACH.
Dzień dobry, jestem detektyw Weitzman.
Na tych zajęciach będę omawiała, jak nowoczesne techniki
wykorzystywane przez kryminologów mogą pomóc w rozwiązywaniu,
a nawet zapobieganiu przestępstwom.
Dzień dobry.
Jak się pan ma?
Dobrze, dziękuję.
Zwiedził pan miasto?
Trochę.
Łatwo się zgubić, prawda?
Pierwsze zajęcia były bardzo ciekawe.
Powiedziałam cokolwiek, czego pan jeszcze nie wiedział?
Nie znałem pani nazwiska.
Cóż...
Na następnych powiem, jak mam na drugie.
Gotowy na zabawę?
- Nie idziemy się bawić. - Jasne.
Proszę.
Dzięki.
Wprowadzę cię do środka, napijemy się,
nazbieramy wspomnień, zrobisz to, co chcesz,
a później mi pomożesz.
Druga połowa po wejściu.
Ma się rozumieć.
Przy okazji, to trawka.
- Poproszę asahi. - A ja wódkę i wodę gazowaną.
Czego tutaj szukamy?
Ktoś poluje na pięknych chłopców rasy mieszanej?
Nie wiem, jak bardzo się martwić.
Szukam kogoś.
Przestępcy?
Ducha.
Już się boję.
Dziękuję.
Bywa tu mężczyzna o nazwisku Yuto Mori?
Nie.
A Saburo Endo?
Hisateru, znasz jakiegoś Saburo?
Tak.
Został zamordowany.
Nie dziwi mnie to.
Dlaczego?
Był dupkiem.
Podobno zamordowała go yakuza.
W Londynie nie ma żadnej yakuzy.
Błąd.
Jest jedna osoba.
Płatny morderca pracował dla yakuzy,
ale go wyrzucono.
Wyjechał z Japonii w niełasce.
Wylądował tutaj.
Popadł w alkoholizm i prawie zapił się na śmierć.
Pewnej nocy siedział sam w barze,
gdy ktoś wpadł do środka.
Ten człowiek miał zginąć.
Jednak nasz yakuza wyrównał szanse.
Nieświadomie
uratował jednego z najstraszliwszych gangsterów w Londynie.
Choć gangster o tym nie wiedział,
zatrudnił najlepszego zabójcę z Japonii.
Widział go pan?
Nikt go nie widział.
Lepiej, żeby nie wiedział, jak się pan nazywa.
To pijus.
Jest pan pewien,
że nie widział pan tego człowieka?
Nie wiem, przykro mi.
Różni tu przychodzą.
Myślałem, że to prywatny klub.
Każdy może tu przyjść.
Ja nigdy nie mówiłem, że to prywatny klub.
Nie mój problem, że dawałeś stówę za przyprowadzenie cię.
Ktoś cię źle poinformował.
Toshio, oddzwoń do mnie.
Stój! Miałeś mi pomóc.
Skłamałeś.
Nie kłamię, że ten facet to jakiś świr.
Niech kto inny ci pomoże.
Proszę!
Ja...
Tak się nie zachowują Japończycy. Kurwa mać!
Nie mogłem odebrać.
Główny inspektor dostał kod dwa dni temu.
Eiji ci go nie przekazał?
Dzięki.
Detektyw Mori!
Potrzebuję podwózki.
Tutaj, po prawej.
To Suzume.
Dziecko znów nie chce spać.
Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
Hej...
Dla kogo pracujesz?
Okłamałeś mnie.
Przepraszam!
Dla kogo pracujesz?
Nie wiem, kim oni są.
Kazali mi pana spowolnić.
Są z Tokio czy z Londynu?
Mów.
Abbot.
Pan Abbot.
Kim on jest?
Nie wiem! Nigdy go nie spotkałem.
Przysłał kogoś do mojego domu.
Podaj mi kod do bramy.
Gdy moja córka nie mogła spać,
puszczaliśmy jej wielorybi śpiew.
Albo odgłosy deszczu.
ILE ZA GODZINĘ? WIZYTA DOMOWA, SW9 3MD.
Dlaczego się nie odzywasz?
Przepraszam.
Jestem zajęty.
Jak idzie śledztwo?
Dopiero się zaczęło.
Wszystko u was w porządku?
Taki wyrzucono ze szkoły.
Nie chce ze mną rozmawiać.
Twoi rodzice też mnie ignorują.
Gdzie jest Taki?
- W domu? - Nie.
Wyszła, nie wiem dokąd.
Zadzwonię do niej.
Mogłeś jej pomóc.
Kurwa.
Chciałem go tylko nastraszyć.
W lodówce jest woda.
Jesteś gliną.
Poznaję cię.
Chcesz mnie aresztować?
Mój szef...
zajmie się wszystkim.
Gdzie ten, który cię postrzelił?
Uciekł.
Nie musimy pogarszać sprawy.
Możemy o wszystkim zapomnieć.
WPROWADŹ KOD OTWIERAJĄCY DRZWI LUB WYBIERZ NUMER, ŻEBY ZADZWONIĆ.
Co się stało?
Bracie...
Co jest?
Widziałeś go?
Tak.
Nie żył?
Tak.
Nie żył.
Cholera.
To źle.
Co ja mam zrobić?
Zabiłem człowieka.
Już po wszystkim.
Nie ma tam twoich śladów.
Pomyślą, że to Sora strzelał.
To już koniec, rozumiesz?
Nie jesteś gangsterem.
Jesteś głupim dzieciakiem, który nie wie, co robi.
Powiedz to.
Nie jesteś gangsterem.
Mów.
Nie...
Nie jestem gangsterem.
To koniec.
Napisy: Agata Martelińska